Een pelgrimstocht naar Santiago de Compostela
Vooraf & Reis - Week 1 - Week 2 - Week 3 - Week 4
Vrijdag 28 oktober
Santiago lonkt!Terugkijkend op de afgelopen 3 weken, zou ik nog wel 3 weken zo door willen gaan: het lopen gaat uitstekend, het landschap is nog steeds fantastisch, elke dag zie ik weer een ander soort dorpjes, elke dag ontmoet ik nieuwe mensen, al met al is het een erg sfeervolle tocht. Maar van de andere kant, nu ik dichtbij Santiago kom, heb ik toch wel de neiging om de aankomstdatum konkreet te gaan plannen, want het doel komt inzicht.
Bij vertrek uit Nederland had ik niet een heel concrete datum in gedachten waarop ik in Santiago wil arriveren, wel had ik een globale plannning, o.a. gebaseerd op info die ik van diverse websites had gehaald. Inmiddels loop ik op die planning al een paar dagen vooruit, en vanaf de plek waar ik nu ben (Triacastela) is het nog zo´n 130 kilometer, zonder al te veel stijgingen. Dat betekent dat ik er op dinsdag of woensdag kan zijn, tenzij het weer slecht wordt of mijn conditie te wensen over laat.
Vanmorgen na een bijzondere manier van wakker worden en een goed ontbijt rond 9.00 u. op pad gegaan. De hospitalero had gisteravond gevraagd hoe laat we wilden ontbijten, en we spraken 8.00 u. af. Daarna zij hij dat we pas op hoefden te staan als we muziek hoorden. Vanaf half acht begon langzaamaan een cd van de drie tenoren door het gebouw te klinken, en rond 8.00 zat iedereen (6 personen) aan tafel. Een van deze 6 is iemand uit Yukon, de meest noordelijke provincie van Canada, grenzend aan Alaska, die helemaal hier naartoe komt voor deze wandeling. Ik kan het me nog steeds niet voor stellen, maar ze vertelt dat ze een lijstje heeft gezien van 5 dingen die je leven erg kunnen beïnvloeden of een andere wending kunnen geven, en dat de Camino er daar een van is, en dat dat haar mede gemotiveerd heeft om dit te doen.
Verder vandaag een regenachtige start, met een fikse klim naar Cebreiro, maar daarna vrijwel alleen maar berg af in steeds beter wordend weer.
Zaterdag 29 oktober
Triacastela - Ferreiros 9.30 u. - 18.30 u. 29 km.
Sinds gisteren lopen we in Galicië, de laatste Spaanse provincie waar we doorheen komen. Dat is aan twee dingen te merken:
- vanaf de provinciegrens staat er elke 500 meter een paaltje met daarop de afstand tot Santiago de Compostella
- regen-regen-regen; Galicië is een erg groene provincie, en heeft dit te danken aan de grote hoeveelheden regen die er vallen. Ik loop al twee dagen met de poncho aan, en houd er rekening mee dat dit wel zo zal blijven tot Santiago. Desondanks kan ik genieten van het mooie landschap, dat nu weer heel anders is dan de voorgaande weken.Vandaag passeerde ik de ´´100-kilometer-grens´´: lopende pelgrims moeten minimaal 100 kilometer lopen om in Santiago in aanmerking te komen voor hun Compostelana, dit wordt ´´gecontroleerd´´ aan de hand van de stempels van rifugio´s, hotels, enz.
In Sarria nemen we afscheid van Carola uit Parijs, haar man is onderweg hiernaartoe, en samen met hem wil ze de laatste kilometers lopen, om op haar verjaardag (4 nov.) in Santiago aan te komen.
Nauwelijks 500 meter verder sluit een in Duitsland wonende Chileense zich bij ons aan, we hebben haar gisteren al ontmoet, vanaf Cebreiro liep ze met ons mee.Het favoriete gespreksonderwerp op de camino is: de camino. ´´Hoe lang ben je al onderweg, waar ben je begonnen, hoe gaat het, wanneer wil je aankomen´´, en ga zo maar door. ´s Avonds in Ferreiros eet ik met iemand uit Boedapest, en ook dan komen deze onderwerpen aan de orde. Tot 4 weken geleden had hij nog nooit van de camino of van Santiago de Compostella gehoord. Hij las een stukje in een of ander blad, en zij tegen zijn vriendin: ´´Dat is misschien wel iets voor mij.´´ Twee dagen later gaf ze hem een routeboekje en een ticket naar Barcelona kado, en nu zitten wij samen te kletsen. Zo kan het lopen.
Nog een dag of drie te gaan. Ik neem me voor deze dagen zo veel mogelijk alleen te lopen (dat is er al een aantal dagen niet van gekomen), zodat ik op mijn gemak kan terugblikken op de afgelopen weken. Ook de binnenkomst in Santiago lijkt me fantastisch om alleen te doen. Ik merk toch wel dat er een verschil is tussen mensen die alleen lopen en mensen die met hun partner of vriend(in) lopen. Alleenlopers zoeken elkaar eerder op, en gaan minder makkelijk aan tafel zitten bij mensen die samen lopen. Dat geldt ook andersom: mensen die samen lopen zoeken minder snel het gezelschap van anderen.
Maar soms speelt dat ook weer geen enkele rol. Zoals vanavond, toen ik in gesprek kwam met de man uit Boedapest: we aten in een restaurant dat eigenlijk geen restaurant was, maar een boerderij waar je kunt eten. Er staat één tafel voor maximaal 8 personen, dus iedereen die hier vanavond eet zit bij elkaar aan tafel. En ik heb ook al meegamaakt dat er vantevoren wordt gevraagd welke talen je spreekt, en dat je op basis daarvan bij mensen aan tafel wordt gezet.
Zondag 30 oktober
Ferreiros - Palas de Rei 9.30 u. - 17.30 u. 33 km.
Wederom een zeer regenachtige dag. Rond 8.30 u. vertrek ik in de schemer uit Ferreiros. Het landschap is mooi, maar als je er in de stromende regen doorheen loopt geniet je er toch minder van.
Onderweg maak ik een paar keer een praatje met de man uit Boedapest, maar ik geef er toch de voorkeur aan om alleen te lopen. Na twee uur lopen maak ik in Portomarin een lange stop om inkopen te doen en te genieten van een kop koffie en een broodje omelet (bocadillo tortilla francesa, jawel!).Ik wil vandaag een flinke afstand afleggen, want inmiddels heb ik me voorgenomen om, als er geen tegenslagen zijn, dinsdag in Santiago de Compostella te arriveren. Ik beloof mezelf voor de komende twee nachten een hotelkamer, waar ik wel aan toe ben na alweer een dag of tien in albergues en rifugio´s: erg goedkoop, erg gezellig, goed voor de onderlinge contacten, maar weinig ruimte om je spullen op te hangen en neer te leggen, en veel gedoe als je ´s morgens op tijd wil vertrekken, want dan moet je alles bij het licht van je zaklamp doen om anderen niet al te wakker te maken.
Dinsdag 1 november, 16.40 u.
Druipend van de regen loop ik de kathedraal van Santiago de Compostella binnen. Een indrukwekkend en emotioneel moment, de afsluiting van iets waar ik vele jaren naartoe heb geleefd. Heel langzaam loop ik, met rugzak, wandelstok, en poncho, een rondje door de kathedraal. Ik wil van elke stap genieten.Na 27 dagen / 785 kilometer heb ik de eindbestemming bereikt (waarbij ik de 600 kilometer van de eerste drie weken even niet mee tel). De reis was belangrijker dan het doel, maar nu ik het doel bereikt heb geeft dat toch wel een zeer voldaan gevoel.
Vandaag was, net als de voorgaande vier dagen, een zeer reganachtige dag. Met name vanaf het einde van de ochtend was het werkelijk hondenweer: veel wind, en het water viel met bakken uit de hemel. Maar ik had me voorgenomen om vandaag Santiago te bereiken. Bovendien kwam ik zeer weinig stopplaatsen tegen in de vorm van bars of restaurants.
Rond 13.45 u. arriveer ik bij een bar in Lavacolla. Een Spaanse pelgrim staat bij mijn binnenkomst op het punt om te vertrekken, maar het weer is zo bar dat hij het tot drie keer toe uitstelt. ´´See you in Santiago!´´ zegt hij als hij toch maar het ruime sop kiest. Na een kop soep en een glas wijn ga ik een uur later ook weer op pad. Als ik in de stromende regen het café uit loop, realiseer ik me dat ik begin aan de laatste 10 kilometer van een tocht die ik al jarenlang wil maken, en dat doet me toch wel wat.
Net als de andere grote steden waar ik doorheen ben gekomen is de binnenkomst in Santiago weinig aantrekkelijk: veel verkeer, wanstaltige nieuwbouw, bedrijven, enz. Het lijkt uren te duren voordat ik het oude stadscentrum bereik, maar als ik er dan ben ga ik stapvoets lopen om alles goed in me op te nemen. En als ik tenslotte voor de kathedraal sta moet ik een paar keer slikken voordat ik naar binnen ga. De ontvangst in het pelgrimsburo is enerzijds formeel, anderzijds hartelijk, en ik krijg goede tips m.b.t. overnachtings- en terugreismogelijkheden.
Vooraf & Reis - Week 1 - Week 2 - Week 3 - Week 4
